ندای دل

پـُـــریم از ارزوهایی که شکل میگیرند و روز دیگر رنگ میبازند...

در این جهان گذران هیچ چیز قظعی نیست و در پس هر ارزوی مرده امیدی سوسو میزند که بالاخره روزی  به واقعیت خواهی پیوست آرزوی به ظاهر محالم...!

ن.ک امروز

ندای دل...

دقیقا مصادف با همین چند شب تابستانی که پایتخت بریتانیا در اتش میسوزد ، چیزی درون من بیدار میشود ، ولوله میکند درون قلبم و مغزم کلمه میبافد و طی معاشقه ی با شکوه قلم با دستانم، عشق نامه روی کاغذ دفتر سبز میریزد...همین روزها که جگر زمین آتش گرفته و جای جای جنگلها و علفزارها و شهر ها و خانه ها و خاطره ها روی زمین درگیر حریقند و مرگ میتازاند درون سرزمینم و حال طاعون زدگان بی یاور را تجربه میکنیم، عشق فریاد میزند ، امید میخواند ، قظعه ای نواخته میشود و بچه ای ، متولد...گم میشوم درون هجمه های این تاریخ سردرگم ...آهای ! این تاریخ را چه کسی میخواند ؟! اگر صدای مرا میشنوی و مرا میخوانی ، به مردمان زمان خودت از قول من بگو:                                           تاریخ ما را میبلعد و همه فراموش میکنند که ما این روزها  چقدر سخت زنده ماندیم...   17/5/1400ندا کوکلانی  ندای دل...

روی عرشه ی کشتی به تماشای سوختن یک شهر مشغول بودند .

در حالیکه صحنه ی سوختن یونان بک گراند عاشقانه ترین بوسه ی قرن بود ، در ابر افکارشان پیدا بود :  جز عشق همه چیز ، سوخت...!

ندا 16 مردادماه 1400

ندای دل...